اين جمله را احمد بارها به مهدى گفته بود. در زير باران گلوله و تركش احمد آمد، تا مهدى را در داخل حفره ديد تبسمى چهره اش را پوشاند و گفت: مهدى! چه جاى باصفايى براى خودت انتخاب كرده اى.
مهدى خنديد، احمد خيال جدا شدن از مهدى را نداشت و ماند داخل همين حفره و گفت: اينجا هم قرارگاه تاكتيكى آقا مهدى است و هم من. ولى اين حفره هيچ امنيت نداشت و نمى شد اطمينان كرد. به اصرار بچه ها سنگر كوچكى ساختيم. خود احمدآقا و آقا مهدى هم آمدند و در ساختن سنگر كمك مان كردند. نمى شد داخل سنگر سرپا ايستاد؛ كوچك بود و كم ارتفاع، عمليات خيبر همچنان ادامه داشت.
جذبه آقامهدى تنها احمد كاظمى را نكشيده بود به اين سنگر كوچك و كم ارتفاع، خيلى ها را به خود جمع كرده بود. حاج ابراهيم همت(۱) مهدى زين الدين(۲) عزيز جعفرى(۳) و... در ادامه عمليات كه احمد كاظمى زخمى شد و رفت، لشكرش را سپرد دست آقا مهدى، عمليات كه تمام مى شد، آقا مهدى برمى گشت عقب، مى رفت شهرهاى مختلف و به خانواده هاى شهدا سر مى زد، به مجروحان جنگ و جانبازان سركشى مى كرد. از مرخصى برگشته بوديم اهواز، احمد كاظمى تماس گرفت:
- مهدى! مى خوام ببينمت.
قرار گذاشتند و هر دو سر قرارشان آمدند.
ديدار اين دو يار ديدنى بود تا شنيدنى و نوشتنى. شايد نتوان آن لحظات را با هيچ بيانى يا قلمى گفت و يا نوشت. انگار سال ها است كه همديگر را نديده اند. دست در گردن هم كردند. احمدآقا مرتب مى گفت: مهدى خيلى دلم برايت تنگ شده بود، خيلى دلم گرفته بود و براى ديدنت ثانيه شمارى مى كردم تا ببينمت و دلم باز شود...
علاقه اين دو شهيد به يكديگر، به قدرى محكم بود كه غالباً مى شد يكى را در كنار آن ديگرى يافت. احمدآقا و آقا مهدى به قدرى به سنگرهاى همديگر رفت و آمد مى كردند كه احمد كاظمى بيشتر بچه هاى فرمانده لشكر عاشورا را به نام مى شناخت و آقا مهدى هم چنين بود. در بيشتر عمليات ها اصرار داشتند كه احمد و مهدى كنار هم باشند... كنار هم بجنگند و...

۱- ابراهيم همت، فرمانده شهيد لشكر ۲۷ حضرت رسول اكرم(ص)
۲- مهدى زين الدين، فرمانده شهيد لشكر ۱۷ على بن ابيطالب(ع)
۳- سردار عزيز جعفرى، فرمانده سابق نيروى زمينى سپاه.

* راوى: غلامحسين سفيدگر