و اشك شوق بر گونه هاي مادران و پدران آزاده اين آزادگان به سان مرواريد هاي درخشاني، درخشيدن گرفت.هر چند از روزها قبل خبر آزادي آزادگان سرافراز شنيده و تصاوير آن ها را از تلويزيون ديده بوديم اما اين امر از شوق و شور ايجاد شده در ميهن اسلامي ما ايران نمي كاست چرا كه شهرهاي مختلف اين خطه الهي هر روز شاهد حضور پر شور و نشاط اين آزادگان بود.مردم با اجتماع در ميادين شهر حضور آن ها را گرامي مي داشتند و آن ها را تا خانه هايشان بدرقه مي كردند تا از اين پس آزادگان نيز در كنار آن ها به آباد كردن ايران اسلامي بپردازند.اما حيف كه آن روزهاي شور و نشاط چه زود گذشت چرا كه امروز با سايه افكندن زندگي مادي بر زندگيمان، فرهنگ ايثار و از خود گذشتگي كه آزادگان دلاور با خود به ارمغان آورده بودند و قرار بود با اين فرهنگ به زندگيمان رنگ و جلايي دگر باره بدهيم كم رنگ شده است.واقعيت اين است كه به جز معدودي از افراد، هر يك به فكر آنيم كه به نحوي گليم خود را به آساني از آب بيرون بكشيم، هر چند دوست يا همسايه ديوار به ديوار ما كه شايد به زور به يكديگر سلام نيز كرده باشيم، گرفتار صدها مشكل باشد كه هر يك از آن ها براي از پا درآوردن ما كافي باشد.در اين ميان وظيفه بسيار سنگيني بر دوش آزادگان است تا براي جا انداختن فرهنگ ايثار و از خودگذشتگي همچون دوران اسارت، خود آستين هاي همت را بالا زده و دست ديگر افراد جامعه را براي طي اين مسير بگيرند.چه لذت بخش است آن هنگامي كه مي بينيم آزادگان شهرمان با تشكيل هيئت مذهبي -فرهنگي گام هاي استوار فراواني تاكنون در اين زمينه برداشته اند و هر روز در كوي و برزن اين ديار شاهد فعاليت هاي فرهنگي و هنري آن ها باشيم.آري آنان برآنند تا بر عهد و پيماني كه با ما بعد از اسارت برگسترش فرهنگ ناب اسلامي در جامعه بسته اند، عمل كنند.اميد آن كه ما نيز در دستان پر توان آن ها، ياريگر آزادگان باشيم تا دوباره كوچه  هاي شهرمان همچون دوران دفاع مقدس و آزادي آزادگان رنگ و بوي ايثار و از خودگذشتگي گيرد و با همتي دوباره، اما اين بار در عمل نه در حرف، آبادكنندگان ايران اسلامي باشيم تا پس از گذشت چند سال شور و نشاط گذشته دگر باره بر جامعه حاكم شود، به اميد آن روز...