رهبر معظم انقلاب: همهى شما - بخصوص آنهایى كه زیاد ماندند - رمز مقاومت و ایستادگى هستید. شما نشان دهندهى این حقیقت هستید كه رنجها مىگذرد و اجرها مىماند. از همه بیشتر غم و رنج این آقاى «لشگرى» بود كه ما هر وقت به یاد ایشان مىافتادیم، حقیقتاً غمى دلمان را مىگرفت. هجده، نوزده سال، زمان بلندى است؛ زمان كمى نیست كه ایشان در چنگ دشمن بودند و بحمداللَّه صبر و استقامت كردند.
****
به گزارش موصل4 به نقل از دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیتالله العظمی خامنهای، متن بیانات معظم له در دیدار با امیر خلبان آزاده حسین لشگری در مورخه 19 فروردین سال 1377 كه به مناسبت شهادت این خلبان شهید منتشر شده به شرح زیر است:
بسماللَّهالرّحمنالرّحیم
خداى متعال را با همهى وجود و از اعماق دل و جان سپاسگزارم كه بحمداللَّه این نقطهى غمانگیز همیشگى را در خاطر و ذهن ما و ملت ایران زدود و شما عزیزان میهن و آزادگان عزیز را كه در دشوارترین شرایط، حقیقتاً سربازان فداكار انقلاب و اسلام بودید، به آغوش میهن و آغوش خانواده برگرداند. این ساعت كه شما را ملاقات مىكنم، براى من ساعتى بسیار عزیز و گرامى است.
البته شما این را بدانید - شاید هم مىدانید - كه بنده و مسؤولین و شاید بسیارى از ملت ایران، كمتر وقتى بوده كه از یادتان غافل باشیم و به خاطر ناراحتى شما عزیزان و خانوادههایتان، رنج نبریم. حقیقتاً در دلهاى مسؤولین به خاطر وجود عزیزان ما در چنگال دشمنانى كه حتّى به قواعد جنگ هم پایبند نیستند، یك غصّهى دائمى وجود داشت؛ ولیكن فعلاً این براى شما اهمیت زیادى ندارد. آن چیزى كه بیشتر از همه اهمیت دارد، این است كه بدانید لحظه لحظهى رنجهاى طولانىتان پیش خداى متعال، ثبت و محفوظ است.
هیچ كس نمىتواند لحظههاى ناراحتى طولانى شما را توصیف كند. نه انسانهایى كه آن چیزها را درك نكردند، مىتوانند بفهمند، نه زبانها مىتوانند آن را درست بیان كنند. لمس ناراحتیها و رنجها چیز دیگرى است. شنیدن آنها از زبان دیگران، نمىتواند آنچه را كه بر انسان رنجدیده گذشته، تصویر كند. اما در پیشگاه خدا اینطور نیست، در پیش كرامالكاتبین اینگونه نیست. در قیامت، عین عمل شما آنجا حاضر مىشود - «فمن یعمل مثقال ذرّة خیراً یره»(1) - یعنى انسان، خودِ عمل را آنجا مشاهده مىكند!
همان ثانیههاى رنج، همان شبهاى طولانى، همان تنهاییها، همان دوریها و غربتها، همهى آن مصیبتهایى كه براى انسان در زندان دشمن وجود دارد - آن اهانتها، آن تحقیرها، آن بىخبریها، آن نگرانیها و دلهرهها، آن یاد زن و فرزند و پدر و مادر و عزیزان، آن امیدهایى كه انسان مىبیند كأنّه رفته رفته از افق دیدش، كمرنگ و خاموش مىشوند و خود این، بزرگترین مصیبتهاست - همهى این چیزهاى غیرقابل تصویر، عیناً در پیش پروردگار و در محضر ذات مقدّس الهى، حضور پیدا مىكنند. عین آن صبرى كه شما كردید، حضور پیدا مىكند - تجسّم اعمال - عمل پیش خداى متعال محفوظ است. حسنه محفوظ است و خداى متعال، آن حسنه را در قیامت به شما برمىگرداند و آن، هنگامى است كه شما از همیشه بیشتر به چنین چیزى نیازمندید!
تنها توصیهاى كه من به شما مىكنم این است كه عزیزان! حسنات را براى خودتان حفظ كنید. مبادا خداى نكرده در طول زندگى به خاطر چیزهایى، چیزى از این حسنات، از دست برود؛ حیف است. اینها - این صبرى كه شما كردید - ذخیرههاى بسیار ارزشمندى است. تعبیرى در عربى هست كه مىگوید: «ذهب العنا و بقى الاجر».(2) سختیها مثل همه چیز عالم، گذراست. خوشى هم مىگذرد، سختى هم مىگذرد. همهى زندگى مىگذرد. خوب؛ این سختیها تمام شد، اما آن اجرها همه باقى مانده است. براى انسان خیلى قیمتى است كه ببیند آن اجرها، آن پاداشهاى الهى، آن سپاسى كه پروردگار عالم به خاطر تحمّل این صبر و این رنج كشیدن از شما دارد، براى شما باقى است.
انشاءاللَّه خداوند اجر شما را زیاد كند، آن را پیش خودش محفوظ بدارد، ثوابهاى زیادى به شما عنایت كند، شما را انشاءاللَّه براى استقبال از یك زندگى شیرین در آینده - در میان عزیزانتان - سالهاى طولانى، مداوم و از همه جهت آماده كند و انشاءاللَّه وسایل رفاه و آسایش و راحتىِ خیال و فكر شما را به جبران آن سختیها فراهم نماید.
همهى شما - بخصوص آنهایى كه زیاد ماندند - رمز مقاومت و ایستادگى هستید. شما نشان دهندهى این حقیقت هستید كه رنجها مىگذرد و اجرها مىماند. از همه بیشتر غم و رنج این آقاى «لشگرى» بود كه ما هر وقت به یاد ایشان مىافتادیم، حقیقتاً غمى دلمان را مىگرفت. هجده، نوزده سال، زمان بلندى است؛ زمان كمى نیست كه ایشان در چنگ دشمن بودند و بحمداللَّه صبر و استقامت كردند. امیدواریم خداى متعال به همهى شما اجر دهد و موفّقتان بدارد و انشاءاللَّه خانوادههاى شما - فرزندان و كسان و والدینتان - را مشمول رحمت و خیر كند. عین این ثواب و اجرى را كه خداى متعال به شما مىدهد، به كسان شما هم مىدهد؛ چون آنها هم خیلى رنج كشیدند، خیلى زجر كشیدند. گاهى مىشود آن كسى كه خودش در زندان است و از میهن عزیز و خانوادهاش دور است، كمتر رنج مىكشد، تا كسانى كه در انتظار او هستند و جاى خالىاش را دائماً مىبینند. آنها هم خیلى رنج كشیدند. خداوند انشاءاللَّه به آنها هم اجرى وافر عطا كند - كه حتماً هم عطا خواهد كرد - انشاءاللَّه موفّق باشید.
والسّلام علیكم و رحمةاللَّه
1) زلزال: 7
2) نظیر عبارات فوق در روایتى از امام محمد باقر (ع) آمده است كه پیامبر خدا (ص) هرگاه افطار مىفرمود به خداوند عرض مىكرد: «اللهم لك صمنا و على رزقك افطرنا فتقبله منا ذهب الظمأ و اتبلّت العروق الاجر»؛ كافى، ج 4، ص 95
موصل4
