شروع به کار کردیم. نای حرکت نداشتیم. گرمی عجیبی بدنم را گرفته بود و کشیدن فرغون پر برایم با جابه جایی کوهی برابری می کرد. نزدیک بود از حال بروم. هوا کاملا تاریک شده بود.نزدیک به یک ساعت از وقت افطار گذشته بود و ما هنوز با لبانی خشک مشغول بیگاری بودیم.

کار که تمام شد از فرط خستگی از پای در آمدم.آرام در گوشه ای نشستم. سرباز عراقی در حالی که به سیگارش پک می زد با تمسخر گفت:"چیه ؟خسته شدی؟"گفتم:"نه تشنه ام.روزه هستم"خودش ازکارش شرمنده شد و گفت:"من نمی دونستم روزه هستید. آه راست می گویید.امروز اول رمضان است"بیچاره راست می گفت.خودش یا کسی از دوستانش روزه نمی گرفت که با خبر باشد و لذا امروز هم برای او مثل دیروز بود.

به هر حال به آسایشگاه برگشتم و احساس می کردم شاید خداوند می خواست توان مرا به رخم بکشد و این نوعی آزمایش بود.خدا را شکر کردم و افطاری مختصر خود را صرف کردم.

راوی:سیامک عطایی، موسسه فرهنگی پیام آزادگان

موصل4